Jedność istnieje tylko w Miłości. Jeśli w naszym poszukiwaniu jedności, Miłość nie jest kluczem, środkiem i przestrzenią, jest ono skazane na niepowodzenie.
Słowa te nie są jedynie wynikiem mojej refleksji, ale mają one we mnie źródło w osobistym doświadczeniu Jedności w Miłości, która sprawia, że wszystkie podziały tracą swoją moc. Pisząc te słowa powierzam ten proces Temu, z którego czerpię życie, aby mógł się mną posłużyć.
Jesteśmy jedno na najniższym poziomie. Całe istnienie wyrasta z Tego, który istnieje. Wszelka świadomość, jest uczestnictwem w świadomości samego Stwórcy. To On, Miłość udziela nam możliwości istnienia i kochania.
Ból, którego tutaj doświadczamy wynika głównie z naszej nieumiejętności rozpoznania uczestnictwa w życiu Boga i z braku przyzwolenia, aby Ten który nas ożywia mógł wyrazić w nas i przez nas swoje piękno.
Mistycy od wieków mówią nam o tym fakcie. Tak niewielu ich rozumie i bierze ich słowa do serca.
Kościół na najgłębszym poziomie jest jeden. Kościół „bez-wyznaniowy” tych, którzy oddają cześć Ojcu w Duchu i w Prawdzie. Nasze podziały nie ustąpią przy braku Miłości w naszej walce o Prawdę. Często jestem gotów zabić słowem, aby postawić na swoim.
Miłość jest ponad każdym rozróżnieniem. Jest Ona Jednością stworzenia, które zachwyca nas swoją różnorodnością i ogromem.
Całe nasze istnienie sprowadza się do tego, aby pozwolić Miłości uwolnić najpiękniejszą wersję nas samych. Nie ma piękniejszego mnie, niż ten, który stawia Miłości jak najmniejszy opór.
Grzech nie jest w swojej naturze przekroczeniem jakichś moralnych zasad. Grzech jest zaprzeczeniem naszego piękna. Niszczy je przede wszystkim w winowajcy, a pokrzywdzonego zaprasza do równie destrukcyjnej odpowiedzi w poszukiwaniu sprawiedliwości.
Nasze ego, nawet to, które samodzielnie próbuje być „dobre”, musi zaufać jej prowadzeniu. Nie jesteśmy źródłem piękna w nas. Ona jest.